Goed boek!

Willy had me in zijn blogspot een tip gegeven voor een goed boek, nl 'het verloren leger van Cambyses'. Met de naweeën van de Egypte-reis nog in het achterhoofd was hij er al op voorzien en had hij op het werk dat boek al voor me bij.
Ik vind het altijd nog wel afwachten hoor, want wat een ander goed vindt is nog niet automatisch jouw smaak. Maar in dit geval...ja hoor Willy, ik ben hem met plezier aan het lezen! Het is een boek met actie, spanning en avontuur en het gaat over Egypte, en aangezien we net een Nijl cruise achter de rug hebben is het wel leuk om veel herkenbaars tegen te komen.
Vanaf het begin probeert de schrijver zijn lezers al te boeien en last hij al verschillende spannende passages in, het geeft je steeds het gevoel er meer over te willen weten en zodoende blijf je lezen en lezen en lezen...
Een grote aanrader!

Effe recapituleren.....Egypte,

De reis is ondertussen al 14 dagen gedaan, maar ik kan toch voor mezelf zeggen dat het een geslaagd kamp is geweest voor onze gasten. Er was een goede afwisseling van rust en uitstappen en vooral de all-inclusive was een perfecte formule voor hen. Ze konden zoveel drinken als ze wilden en ze konden het geregeld zelf gaan halen.
Het werken met kleine groepjes vond ik ook heel leuk, maar dit kwam waarschijnlijk door het leuke gezelschap van mijn 'partner in crime' Rani. Ik heb me goed geamuseerd met haar en voor mij is dat zeker voor herhaling vatbaar! Rani, merci!!
Ik ben ook blij dat onze gasten zo eens een reis hebben kunnen maken, ik blijf het toch uniek vinden en dankzij ons Diane, die alles zo goed heeft voorbereid voor ons, liep alles van een leien dakje. De boot op zich was ook zeker zijn 5 sterren waard en ik vond het eigenlijk een drijvend luxe hotel.
Voor de rest....Egypte is een prachtig land boordevol cultuur, lekkere zon en heerlijke cocktails...en...I'll be back !

wauw...dag 7
Vandaag is het een hele drukke dag geweest!! We moesten weer heel vroeg opstaan (en dan bedoel ik heeeeeeel vroeg = 5uur) maar we gingen dan ook heel veel zien! Het beloofde een leuke dag te worden...Na ons super vroeg ontbijt en een zieke collega achterlatend vertrokken we met de bus naar de Westelijke Nijloever waar ons een dag vol bezienswaardigheden te wachten stond. We waren allemaal nog een beetje suf van de slaap maar waren wel opgewonden want dit was onze laatste dag in Egypte en die zou niet onopgemerkt voorbij gaan...Het alledaagse leven was al eventjes op gang en je merkte wel dat er hier veel in de voormiddag wordt gedaan, daar het te warm wordt in de namiddag. Op onze weg naar de westelijke kant begon het ons ook op te vallen hoe sterk de politie en het leger hier vertegenwoordigd zijn op straat, op elke hoek zie je wel een leger- of politiepost staan, allen met het geweer in aanslag. Kan je je voorstellen wat een sensatie dat was voor onze gasten, ze speelden precies mee in een film! Ze vonden dit dan ook allemaal heel spannend en dachten echt dat er iets stond te gebeuren, maar die aanwezigheid van de politie is echt doodgewoon in het straatbeeld in Egypte.

Als eerste stond het Dal der Koningen op het programma. Temidden van grote rotsformaties stopten we op een parking, maar buiten stenen zagen we niet veel. 'Amai' zei robert, 'wat een stenen!' en veel konden we daar niet op zeggen...
We werden met een klein treintje naar de ingang van de vallei gebracht en konden van daar te voet verder. Ondertussen zijn er begaanbare wegen aangelegd en was het voor onze gasten gemakkelijk te bewandelen. Het is een zeer lange weg met aan de zijkanten telkens de ingangen van de graven. Met een dagtiket kon je drie graven gaan bekijken die open gesteld waren. De graftombes lagen vrij laag en via een lange gang kon je er komen. De muren, het plafond...alles was prachtig beschilderd en voor onze gasten (en voor ons) was het moeilijk geloven dat die tekeningen nog origineel waren. De kleuren waren heel helder en de tekeningen goed zichtbaar, wat een wonder! Het graf van Toetanchamon is daar ook gelegen en we hebben aan de ingang gestaan, maar ook hier moest je weer voor bijbetalen en Tarek heeft ons dan gewoon de nodige uitleg gegeven, want de tombe zelf was heel vergelijkbaar met andere tombes. Er hingen wel een aantal zwart/wit foto's van de vinder van het graf, Howard Carter, maar de meeste voorwerpen uit het graf van de farao zijn verhuisd naar het museum te Luxor. Wat me wel facineerde was het idee dat dit alles er binnen 10 jaar weer helemaal anders zal uitzien, dan hebben ze waarschijnlijk nog 10-tallen graven bijgevonden. Nu waren er ook nog opgravingen aan de gang en ze hadden net nog een tombe gevonden met 5 mummies in. Man o man, wat een archeologische schatten gaan ze hier nog vinden...

Toen we terug in de bus stapten richting een tempel passeerden we een dorpje dat aan de rand van het dal der koningen is gelegen. De mensen die hier woonden hadden geen water en elektriciteit, want de regering wilde hen hier weg om zo verder te kunnen met hun opgravingen in de bergen en ze vonden dat de inwoners van het naburige dorp hen daarbij op de handen keken. Daarom zijn ze afgesloten van al de nutsvoorzieningen in de hoop dat ze zouden verhuizen, maar de inwoners vonden zelf andere manieren om te overleven en ze wonen er nog steeds!

Niet veel later kwamen we op een parkeerplaats en werden we weer met treintjes tot aan de ingang van de tempel gebracht. We waren nu aangekomen aan Deir El-Bahari, waar de tempel van koningin Hatsjepsoet stond. Dit was een enorm complex met verschillende niveaus en eerst gingen we eventjes aan de kant zitten om te luisteren naar de uitleg van Tarek. Hij had ondertussen al goed ingespeeld op de gasten en probeerde zijn uitleg te geven aan de hand van kleine rollenspelletjes waarvoor hij de gasten gebruikte. Dit wekte hun interesse en ze vonden dit best leuk. De tempel was gelegen tussen een enorme steenmassa, en hoe ze dat daar zo mooi hebben gekregen, god mag het weten...maar...
We zijn met de gasten de drie niveaus gaan beklimmen, en ik kan je verzekeren dat dat met deze hitte niet zo vanzelfsprekend was en toen viel mijn frank...!! Dáárom moesten we zo vroeg vertrekken, om de hitte voor te zijn! Maar soit, wij dus helemaal naar boven en het was een indrukwekkend zicht dat je daar dan had, amai, wat was dat! Je zag niets anders dan bergen , stenen en zand en in de verte zag je mooi de aflijning waar dan het vruchtbare gedeelte van het land begon, je zag mooi waar de begroeiing begon en waar de woestijn eindigde. Domien vroeg me nog snel om een foto te trekken van hem en het beeld van Hatsjepsoet en niet veel later begonnen we dan terug met de afdaling van de vele trappen. Toen we terug in de bus kwamen verplichtten we de gasten om nog eens goed van hun busje water te drinken en kregen ze al een nieuw voor de volgende bezienswaardigheid.

Het Dal der Koninginnen trok enorm veel op het dal der koningen. Veel rotsmassa's met daarin de ingangen naar de graftombes. Ook hier deed men nog opgravingen omdat men wist dat de bergen nog vol onontdekte schatten lagen. In dit dal werden de Koningingen met hun kinderen begraven. De meeste graven die men hier had ontdekt, dat waren er een stuk of 60, die waren geplunderd, vernield of werden gebruikt als stal. Weer was het voor onze gasten moeilijk inbeelden hoe het er vroeger aan toe ging en de gids bleef hen maar verhalen vertellen. Ondertussen was het al behoorlijk heet geworden en moesten onze gasten om de 10 minuten gaan plassen omdat ze van ons zo veel moesten drinken, maar soit, liever dat dan dat ze hoofdpijn krijgen van de uitdroging.

We gingen de bus weer op en vertrokken terug richting Nijl, richting 'onze boot'. We dronken weer goed van ons water en zagen onderweg nog maar eens goed het verschil tussen het droge en het vruchtbare land. Bizar hoe het éne ineens kan stoppen en verdergaat in het andere. Ja de wetten van de natuur...

Onderweg passeerden we nog de Memnonkolossen, die staan in de suikerrietvelden rond Thebe en ze zijn 20 meter hoog, de voeten zijn 2 meter lang en ze zijn uit één blok zandsteen gehouwen. Hier zijn we eigenlijk maar eventjes gestopt voor een fotoshoot en nadat we enkele van onze gasten op de foto hadden gezet met deze reuzen, konden we weer verder richting boot.

Aan de boot aangekomen konden we direct gaan lunchen en onze verhalen vertellen aan de zieken, want het was toch wel een avontuur geweest, wat trouwens nog niet afgelopen was, want na een korte siësta, zijn we met een aantal gasten met een kameel gaan rijden. Deze uitstap duurde iets langer dan een uur maar viel zeker in de smaak bij onze mannen. Diegenen die niet meewilden bleven gewoon achter op de boot, samen met een aantal andere collega's.

We gingen aan boord van een kleine motorboot die achter onze cruiser lag en we voeren naar de overkant. Daar had tarek al een aantal kamelen gereserveerd voor onze groep en we konden al vrij snel vertrekken. Onze gasten hebben er van genoten en zijn er nu, twee weken later, nog steeds over bezig...de kamelen!! Jaja, vanaf nu was de reis voor hen kompleet want ze hadden op een kameel gezeten.

Na de kamelentocht hebben we nog met zijn allen lekker op het dek van de boot genoten van een cocktail en nadien zijn we dan nog en koetsentocht gaan maken door de straten van Luxor als afsluiter. Het was een rustige aktiviteit die door de meeste gasten erg gewaardeerd werd, alleen jammer dat de koetsiers zo opdringerig waren en al een geluk verstaan onze gasten geen Engels en hadden ze er geen last van. Het was een mooie afsluiter van een prachtige reis en ik hoop dat onze gasten er wat aan gehad hebben, maar ik denk toch dat dit een unieke ervaring was voor hen en dat ze ervan genoten hebben.

Na het dinner was het nog effe de bar induiken en genieten van die laatste momenten want morgen zouden we terugkeren naar België, en een aantal gasten hadden daar nog geen zin in, best schattig...dus cocktails....here we come!!

Dag 8

Een droevige dag, we gaan naar huis... Alles is goed verlopen, buiten het inchecken wat verschrikkelijk lang duurde en plaatsen verdeeld over het ganse vliegtuig (terwijl we specifiek om plaatsen bijeen hadden gevraagd) zijn we goed aangekomen in Brussel waar een aantal collega's ons al stonden op te wachten met de busjes. thuisgekomen waren we allemaal moe, maar heel voldaan van al die opgedane prachtige indrukken!

Vaarwel Egypte, hopelijk tot ziens!!

ja, het wordt eens tijd dat ik eens ga verder schrijven aan mijn reis-werk-verhaal, want anders komt er juist niets meer van...ik ken mezelf!
We zijn ondertussen aangekomen aan dag 6 denk ik en van daar zal ik dan terug beginnen...

Dag 6

We zijn deze nacht afgemeerd om richting Luxor te varen en dit gebeurde zeer vroeg in de ochtend (en dan bedoel ik ook zeeeeeeeeeeeeeeeeer vroeg) . Het ging natuurlijk weer gepaard met verschrikkelijk veel lawaai maar ja, probeer zo'n gevaarte maar eens stil van de kant te krijgen! Na effe wakker geweest te zijn ben ik terug in een zalige slaap gevallen om iets later dan normaal op te staan. We konden vandaag een beetje uitslapen en hadden een laat ontbijt want we zouden een hele dag varen richting Luxor. Na het ontbijt gingen we richting dek en we hebben daar een hele tijd gezeten en lieten het alledaagse leven van de Egyptenaren aan ons passeren. Er was vandaag ongeloofelijk veel wind en van spelletjes spelen kwam op den duur niet veel meer in huis. Bij het kaarten vlogen de kaarten van tafel, bij de rummicup vielen de stukjes steeds van het houdertje...Maar voor sommigen was het al voldoende dat ze gewoon rustig aan hun tafeltje konden zitten met een lekkere cocktail en dat ze konden genieten van de omgeving. Zo ging het heen hele dag..."dolce far niente" zalig!! Na de lunch was het effe platte rust en na het rusten terug richting dek, om daar weer te genieten van het uitzicht, de rust en de cocktails... Het enige minpuntje van de dag was dat er een aantal collega's behoorlijk ziek waren, ze waren 's nachts ziek geworden en hebben vooral de badkamer goed kunnen bezichtigen. Tja, ik mag er niet mee lachen want ze hebben heel erg afgezien en dat is echt niet leuk, zeker niet als je in een warm en mooi land zit. Voor één van de collega's hebben we dan ook de dokter moeten laten roepen, want die kon de pijn echt niet meer verdragen. Het is een heel systeem, dat doktersgedoe. We dachten eerst dat er een dokter aan boord was, maar dat bleek toch niet te zijn. Als er iemand zwaar ziek was, dan moest je de receptie verwittigen en wanneer de boot dan aan wal ging dan ging men een dokter zoeken. In het geval van Kristel, de zieke collega, was de receptie 's middags verwittigd en hadden we de keus ofwel een dokter in een klein dorpje waar we effe aanmeerden, of wachten tot we 's avonds in Luxor waren. Eerst dacht Kristel te kunnen wachten tot in Luxor, maar de pijn werd erger en ze had dan toch graag een dokter gezien in het kleine dorpje....maar...dat was buiten de plattelandsdokter gerekend want hij was niet beschikbaar en Kristel had geen andere keuze dan nog effe op haar tanden te bijten tot in Luxor. Met de andere collega ging het al een beetje beter, maar die voelde zich toch nog niet opperbest. Moest het ook met haar niet beteren konden we altijd aan de dokter vragen om haar ook te onderzoeken. Maar mensen toch wat een gedoe om die dokters ter plaatse te krijgen....
Al een geluk hebben onze gasten van al die drukte niet te veel meegemaakt, ze wisten wel dat een aantal collega's ziek waren en dat die veel moesten rusten maar dat was het ook. Ze waren zo al bezorgd genoeg...
Alles stond vandaag in het teken van het Egyptische feest 's avonds. We hadden voor ons allen een galabiyyas (wijde, lange gewaden) gekocht en we waren er helemaal klaar voor. Toen we naar beneden gingen voor het avondeten, in aangepaste kledij, troffen we het personeel van het restaurant aan in het halletje voor het restaurant. Ze stonden daar met zijn allen in hun traditionele kledij en begonnen voor ons muziek te spelen en te zingen...wat een energie en enthousiasme!! Het was leuk om ze daar zo bezig te zien, want anders zaten ze altijd keurig in hun rol en nu mochten ze luchtig en ontspannen met de gasten omgaan, plezant! Ook het personeel van de keuken en de buffetten hadden hun traditionele kledij aan en zelfs wij vielen niet uit de toon. De andere gasten hadden ook allemaal hun gewaad aangetrokken en het was één groot feest! Het buffet was voorzien van heerlijke en kleurrijke schotels en alles was weer mooi versierd. Deze avond was zeer geschikt voor een glaasje wijn aan tafel en we hebben ons eens goed laten gaan bij al dat lekkere eten!!
Na het dinner ging het dan richting bar, waar we nog wat gedronken hebben, maar voor onze gasten was het al snel tijd om te gaan slapen, want morgen beloofde nog een zware laatste dag te worden....

De zomerkriebels
Tja, eigenlijk zouden het de lentekriebels moeten zijn, maar ja, volgens mij slaan we dat seizoen hier over in België. Wat is dat zeg!!!
Gisteren was ik nog in volle zomer stemming en vandaag, wel, hoe zal ik het zeggen....vandaag is zo'n dag om niet uit huis te komen, de verwarming lekker hoog te zetten, een warme choco te maken...
Gisteren....Het was nog wel een beetje frisjes, maar de zon scheen en op het werk was de serre al lekker warm. In de voormiddag deed ik het houtatelier, de verwarming stond lekker aan en de zon scheen binnen en je kreeg automatisch dat heerlijke zomergevoel. Maar als je dan weer buiten kwam dan voelde je toch wel dat het nog behoorlijk frisjes was. Na een heerlijke lunch vertrokken we dan toch tegen half twee richting serre. Het was er lekker warm en met de zon nog eens op het glas had ik echt de indruk dat het al zomer was. We (ikzelf en één van onze gasten, Rob en later Dolf en Domien) hebben al vele potjes met zand gevuld en vanalles gezaaid. Gisteren waren het vnl bloempjes, want Diane (van de bureau) houdt enorm van bloempjes en zodoende.... We hebben Callendulla, Ageratum, Tagetes, Lapionplant, reukerwten,...gepland. Daarnaast zijn we ook al begonnen met een bak peterselie en het planten van pompoenenpitten, jaja...we kunnen er eindelijk aan beginnen!!
En het deed zo'n deugd, daar werken in de zon en in een aangename temperatuur, een mens laadt er helemaal van op! Ik heb energie opgedaan voor de rest van de maand...alé ja...dat dacht ik allesinds...tot ik deze morgend uit het raam keek, en de energie verdween even snel als dat hij gekomen was...
Maar zoals bij veel dingen begon de lucht te klaren terwijl ik dit aan het typen was...er is nog hoop!! Salu

Dag 5: een rustige dag!!

Vandaag staat normaal Abu Simbel op het programma, maar dit is een peperdure excursie en we vonden dat niet nodig om met onze gasten te doen. Ze verdienen het ook wel af en toe om uit te slapen!!
Tarek had ons de avond ervoor al verteld dat hij best eens naar een plaatselijke markt/winkelstraat wou gaan met de 'thuisblijvers' en dat zagen we wel zitten om te doen. Na wat langer geslapen te hebben en van een lekker ontbijt genoten te hebben zijn we naar het plaatselijke marktje vertrokken met diegenen die mee wilden. Leo was ziek en bleef op de boot en hij wilde dan op diegenen letten die niet mee wilden. Het marktje zelf was eerder een winkelstraat met allemaal kleine winkeltjes die allerlei soeveniers verkochten. Daarbij kwam nog bij dat de hele weg was opgebroken want ze waren aan de baan aan het werken. Het waren precies de werken op de ring!! En de verkopers maar vragen of we niets moesten hebben, wat een drukte, wat een leven... We zijn de straat uitgewandeld en keerden dan op ons gemak terug naar de boot. We waren maar een half uurtje weggeweest, maar het was een ervaring op zich.
Op de terugweg was er een schoenenpoetser die ons bleef volgen en die bleef vragen of onze sandalen niet gepoetst moesten worden. De meeste gasten zeiden beleefd 'no', Irène zei 'nothing!' en George zei 'allemaal op!! (onze centjes)' Best grappig hoe ze toch hun plan kunnen trekken.
Maar tot mijn grote ontsteltenis zag ik dat de schoenpoetser, die trouwens gehandicapt was, slaag kreeg van de andere handelaars en dat is een harde realiteit die ik liever niet gezien had. Net zoals de koetsiers die met hun zweep slaan op de bedelende kinderen, honden die geschopt worden, paarden mishandeld, politie die door hun positie kunnen doen wat ze willen...
Vandaag was een lekker luie dag en we hebben verder niets anders gedaan dan eten, drinken en spelletjes gespeeld.
Na de middag hebben een aantal gasten ook wat gaan ravotten in het zwembad en het was een vrolijke boel.
's Avonds was er nog een Nubisch dansfeest, maar de animator had speciaal voor onze gasten al wat vroeger muziek opgezet zodat we al wat konden dansen met hen.
Dit was een leuke relaxte dag!!!

dag 4: de namiddag!!!

Jaja, ik ben tijdig uit mijn 'nest' geraakt én doe weeral eens een poging om dit verhaal neer te pennen. Ik heb geprobeerd links aan te maken, want Willy vertelt dit verhaal ook maar vanuit een ander standpunt bekeken en het is wel leuk om beiden te lezen!! Maar omdat alles mislukt de laatste dagen, mislukt natuurlijk ook het links aanmaken. Maar check zijn blog toch ook maar eens, heel leuk!! (http://vanwijnsberghewilly.blogspot.com)

dus...de namiddag!!
In de namiddag stond er een zeiltocht op het programma naar Kitchener-Island. We zouden gaan zeilen met feloeken, de typische Egyptische zeilboten. Ze lagen aangemeerd achter onze cruiser, en het opstappen verliep weer vlekkeloos. Het is een boot waar gemakkelijk 40 man in kon zitten en vanaf het moment men de zeilen naar beneden liet donderen voelden en hoorden we hoe de wind in de zeilen kwam. Het opbollen van de zeilen was een spectaculair zicht, alleen jammer dat onze gasten dat niet hebben gezien. Over de zitplaatsen was nl een zeil gespannen tegen de zon en die belemmerde het hele zicht. Ik had gewoon geluk dat ik helemaal vanachter zat en het toch nog net kon zien!
Voor onze gasten was het in alle geval heel leuk, want blijkbaar varen de meesten heel graag en onderweg was er natuurlijk weer veel te zien. Tarek gaf over alles de nodige informatie en velen onder ons bleven maar in het water turen in de hoop een krokodil te spotten!
Onze eerste stop was Kitchener-Island, een prachtige botanische tuin. Hoe men in zo veel woestijnlandschappen toch zo een pracht van een tuin kan onderhouden, wel god mag het weten... Het eiland is niet heel groot maar wel heel vruchtbaar en ontzettend mooi en rustgevend. Eerst gaf Tarek uitleg over het ontstaan van dit eiland en zijn tuin en toen kregen we wat vrije tijd om de tuin te verkennen. Rani en ik besloten om met ons groepje een andere kant uit te gaan, en het was best grappig want we zagen door de bomen de anderen heel duidelijk lopen. We moesten nl onze reddingsvesten meenemen vanuit de feloek omdat we na het bezichtigen van het eiland een motorboot gingen nemen naar het volgende, en velen van de andere groepjes hadden hun vesten aangehouden en dat viel goed op! We zouden zeker geen gasten kwijtspelen op deze manier!
We hebben rustig door de tuin gekuierd en zijn op ons gemak naar het afgesproken punt gelopen. Onderweg hebben we natuurlijk de nodige foto's genomen en we hebben onze ogen goed de kost gegeven.
We stapten over op de mototbootjes, die netjes tegen de kant lagen en voeren af naar een Nubisch dorp. De weg daarheen vond ik prachtig en heel rustgevend. We passeerden vele rotsen met begroeing, zagen kamelen lopen aan de kant, maar krokodillen...ho maar!! Geen één van die rotbeesten zijn we tegen gekomen, en wij maar zoeken!
Aangekomen bij het dorp was het even alle hens aan dek, want we moesten over een hele smalle loopplank naar de kant, en voor sommigen was dit wel moeilijk. Maar weeral zijn we zonder kleerscheuren aan wal geraakt! En in het dorp werden we verwacht in een typisch Nubisch huis, waar de muntthee ons al stond op te wachten.
Ik vond het huis nog behoorlijk groot en best mooi. De grond, aangestampte aarde, was netjes geveegd en aan de muur waren allerlei voorwerpen gehangen en de muren waren ook mooi versierd met allerlei muurschilderingen. Er hingen vele olielampen en overal lagen handgeweven tapijtjes. We mochten in het hele huis eens rondkijken en zo konden we zien hoe de keuken, wasplaats en slaapkamer er uit zag, en ik kan u verzekeren, wij leven in luxe!! Maar hier kennen ze niet anders en dit huis was een huis van een welgestelde Nubiër.

Op een gegeven moment had de eigenaar een krokodil vast, alé ja, een boeleke zenne, want het was maar heel klein. Hij wist ons te vertellen dat dit een Nijlkrokodil was en dat ze tot 4m groot worden en ja, in dat geval ...geef mij maar het boeleke. Toen vroeg hij aan één van onze gasten of hij het wilde vasthouden en zo zijn we bijna allemaal beginnen aanschuiven om het vast te houden en op de foto te mogen. Wat een belevenis!! En ons mannen hadden er totaal geen schrik van en wilden het absoluut eens vasthouden, ja ze staan open voor al wat nieuw is!!

Na de krokodillen-fotoshoot had de gastheer een waterpijp klaargemaakt en weer stonden er heel wat gasten aan te schuiven om dit ook te proberen en of je het gelooft of niet...maar ons mannen hebben precies niet anders gedaan dan waterpijp gerookt! Het ging bij de meesten vanzelf!

Na het bezoek aan het huis zijn we door het dorp met zijn smalle straatjes en steegjes naar de boot gewandeld. En na een serieuze evenwichtsoefening op de smalle loopplank zaten we allen terug veilig in de motorboot en voeren we richting cruiser.

Om te bekomen van de vele indrukken van de dag zijn we maar een cocktail gaan drinken op het dek vooraleer we weer gingen eten!! Jaja de basisbehoeften van een mens moeten bevredigd blijven!!

Na het eten was het richting bar voor een laatste cocktail (van de dag!) wat napraten en dan richting bed!!

Het was een fijne dag...

Problemen!!

Ik weet niet wat dat is, maar telkens ik een artikel wil schrijven slaagt mijn computer dubbel. Er komt een foutmelding en mijn hele programma wordt afgesloten.
Dit is dus echt wel niet leuk want ik probeer al drie dagen het tweede deel van dag vier te schrijven...maar helaas (pindakaas!)
Maar de volhouder wint, dus ik zal morgen nog een keertje proberen...
ajus

Dag 4: Aswan deel 1

We zijn gisterenavond laat nog aangekomen in Aswan. En aan de vele lichtjes (van de
schelde...oeps sorry, de Nijl!) te zien was Aswan toch een behoorlijk grote stad. Stel je dat niet voor als een grote stad bij ons, want het is en blijft natuurlijk Egypte! Maar sommige dingen waren mooi verlicht en liet toch al een bepaalde indruk achter.
Het was vandaag vroeg opstaan (alé!?) en na een stevig ontbijt konden we vertrekken. We hadden een heel gevuld schema en het beloofde een drukke dag te worden!
Als eerste op het programma stond de granietsteengroeve waar een nog onafgewerkte obelisk lag. Het was de onvoltooide obelisk die 41m hoog moet geweest zijn en die 1.267 ton woog. Dit was een groot ding. Hij was oorspronkelijk bedoeld voor koningin Hatsjepsoet, maar omdat er fouten zaten in de obelisk werd hij niet afgewerkt. De steengroeve was (uiteraard) een grote steenmassa die goed toegankelijk was en via rotsen en houten trappen geraakten we tot boven. Het was voor ons allen moeilijk in te beelden hoe men deze constructie kon maken, laat staan vervoeren en rechtzetten. Maar zoals Robert zei : "die Egyptenaren waren nogal eens kanjers hé!" en meer heb ik daar niet bij toe te voegen...
Nadat we de steengroeve hadden bezocht stapten we terug in de bus en reden verder naar de stuwdam aan het Nasser-meer. Men noemt dit Egypte's "barrière tegen de honger". De bouw van deze dam heeft veel economische problemen opgelost en Tarek probeerde ons dat allemaal duidelijk te maken, maar ik weet niet goed of onze gasten er ook maar één woord van begrepen hebben. Ze vroegen zich over het algemeen af wanneer ze nu krokodillen konden zien. Dolf had me dat al zeker 5 keer gevraagd en ik heb hem dan maar gezegd dat hij goed moest uitkijken naar die beesten. Hij heeft niet anders meer gedaan dan over het water getuurd om ze te spotten....
Naast de stuwdam lag een enorm grote hydro-elektrische energie centrale. Ook dit zei de gasten niet zoveel, maar Tarek wist hier toch ook weer veel over te vertellen.
We konden nadien terug plaatsnemen in ons heerlijke airco-bus en we reden naar een klein dorpje gelegen aan de rand van het Nasser-meer. Hier konden we aan boord gaan van motorbootjes, en we dachten eerst dat we veel problemen zouden hebben met het aan boord krijgen van onze gasten, maar wederom verbaasden ze ons door alles weer vlotjes te laten verlopen.
Ik wil onze gasten allemaal een dikke pluim geven voor deze vakantie, want ze hebben het toch weeral eens gedaan hé!! Onze oudjes!! Ja het doet me telkens opnieuw weer iets, als je ziet dat ze dit soort reizen nog aankunnen, en dat je ze de mogelijkheid kan bieden om ze reizen te laten doen die wij ook maken! Sommigen van hen vinden het heel belangrijk dat ze kunnen doen wat een andere 'doorsnee' mens ook doet...en bij deze...zijn we goed bezig!
Maar effe de melancholie ter zijde en terug naar de reis...

Met de motorbootjes ging het in de richting van het Heilige eiland Philae. Het was best een grappig gezicht, wij zo in die bootjes, want we hadden met zijn allen onze reddingsvesten vanop de grote cruiser aan. En onze boot viel dus goed op door de fel oranje kleuren van onze vestjes, en volgens mij hebben al onze passanten eens goed gelachen met ons. Maar de gids had gelijk dat hij deze voorzorgen wou nemen want de helft van onze gasten kan niet zwemmen, en ik wil er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren als ......

Het eiland is gewijd aan de godin Isis en de tempel die daar op staat stond eigenlijk oorspronkelijk op een andere plaats, maar door de bouw van de dam dreigde het eiland met tempel en al onder het water te verdwijnen en daarom hebben ze deze tempel steen voor steen afgebroken en op dit eilandje herbouwd. Toen we daar aankwamen zagen we een kleine steiger liggen en we dachten...oei oei, maar weeral deden onze gasten het prima en ze hadden bijna geen hulp nodig om van de boot op de steiger te stappen. So far so good...

Het was een warme dag en de lucht was felblauw en meer dan ooit kregen we een enorm vakantiegevoel. En dit waarschijnlijk nog des te meer omdat we ons eerste en enigste ijsje van de reis konden eten. Ik had al enkele dagen aan het zagen geweest (jaja, ik weet het wel...) omdat ze op de boot geen ijsjes hadden. Ik vind nl dat bij vakantie ijsjes horen!! En ze hadden dat daar niet! Dus het gevolg was een zaag- en klaagzang van mij, en ik verzeker u, ge wilt dat niet meemaken!

Onze gasten, en vooral ikzelf waren dan ook heel blij dat Leo (onze baas) kwam zeggen dat we daar Magnums konden krijgen en dat we ze per groepje konden gaan halen. En daar lieten we natuurlijk geen gras over groeien en voor we het wisten hadden we een heerlijk smeltende magnum in onze handen. En dit was waarschijnlijk voor de meesten het hoogtepunt van dit eiland!!

Nadat we het eiland goed bezichtigd hadden namen we terug plaats in onze bootjes, mét oranje vestjes, en werden we terug naar de kant van het Nasser-meer gebracht. Van daaruit was het terug met de lekkere koele airco-bus naar de cruiseboot om te genieten van een heerlijk middagmaal. Na het middagmaal hadden we eventjes platte rust, de bewoners toch, en konden we bekomen van de vele indrukken die we hadden opgedaan tijdens de voormiddag.

Ik denk dat ik ben aangekomen aan dag drie. Ik heb een beetje achterstand opgelopen, maar ja, ondertussen ben ik terug beginnen werken en heb ik niet zo veel tijd gehad om weer zo'n heel verhaal te typen. Hopelijk lukt dit vandaag wel...dus...

Dag 3
We hebben deze morgend eens lekker kunnen uitslapen!! We moesten pas om half acht opstaan en dat was vooral voor ons, begeleiding, een verademing. 's Avonds als onze gasten zijn gaan slapen praten we meestal nog na over de voorbije dag en drinken we een lekkere cocktail en relaxen effe. En Rani (de begeleidster waar ik mee op de kamer lag) en ik bleven meestal nog lekker 'doortetteren' als we in bed lagen, met hele kleine oogjes als gevolg 's morgens! Maar ja...het was wel telkens 'rise and shine!'
Nadat de gasten gewekt en gewassen waren konden we weer naar het restaurant voor het ontbijt. Het is verbazend hoe snel onze gasten dit alles gewoon zijn en het bevalt ze wel! Ze gingen hun brood en beleg halen en vanaf het moment ze gingen zitten was Ashraf daar om de koffie in te schenken. Voor de rest werden ze voor alles op hun wenken bediend en ze maakten daar gretig gebruik van!! Maar ze hebben groot gelijk...het is ten slotte vakantie voor iets!!
Na het ontbijt was het weer met zijn allen verzamelen aan de receptie, effe alle gasten tellen, en we konden weer vertrekken. Tarek, onze gids, had koetsen voor iedereen geregeld en we gingen telkens met één opvoeder en drie gasten in een koets zitten. Op deze manier werden we naar de aan Horus geweide tempel gebracht. Toen we daar aankwamen was het wel een beetje hectisch want de koetsieren stopten niet allemaal op dezelfde plaats en we kwamen ook niet samen aan, want de ene reed al wat rapper dan de andere.
We moesten ook onze gasten wel duidelijk maken dat als de koetsieren hen iets vroegen of als ze hun hand uitstaken om voor geld te vragen, dat ze dan gewoon 'no' moesten zeggen. Er wordt nl heel veel gebedeld en voor elke dienst die er verleend wordt, hoe klein ook, willen ze een fooi. Maar onze gids had ons verteld dat die beslissing bij ons lag om hen nog iets te geven, maar dat was zeker geen verplichting! Wij besloten dan ook om daar niet op in te gaan, je betaalt je anders blauw voor zo'n grote groep.
Toen we elkaar dan allemaal hadden weergevonden aan het plein voor de tempel, konden we richting ingang gaan. En aan het gebabbel van de gasten te horen was de koetsrit al een groot succes op zich, en dan moesten we nog naar de tempel gaan kijken!
Dit is een zeer grote tempel die gebouwd werd op een andere oudere tempel en de afmetingen zijn zo groot dat hij de meest belangrijke is ná die van Karnak. Telkens we een hoek omgingen was er wel weer iets totaals anders te zien!
Tarek deed zijn uiterste best om alles zo goed mogelijk uit te leggen aan onze gasten en ik had de indruk dat hem dat elke dag beter en beter lukte. Het is nl niet zo simpel om je uitleg die je had voorbereid om te bouwen tot iets wat voor onze gasten verstaanbaar werd. Maar voor Tarek was dit geen probleem. Ook in omgang naar de gasten toe werd hij elke dag een beetje losser. In Egypte worden gehandicapten verstopt of verstoten, dus het is geen evidentie voor hem om daar zo losjes mee om te gaan. Maar hij had ons gezegde al snel door 'ongekend is onbemind', want vanaf hij de gasten wat beter kende liep alles vanzelf. Op een gegeven moment ging ons Georgke naar Tarek, omhelsde hem en gaf hem een dikke zoen en ik kan u verzekeren, dáár kan niemand aan weerstaan!!! En het was dan ook heel fijn om te zien dat Tarek datzelfde deed bij George toen die Tarek weer eens vastnam...
Nadat we uitgebreid de tempel hadden kunnen bezichtigen moesten we weer onze koetsier gaan zoeken. Tarek riep de nummer af van de koets waar we eerder hadden ingezeten, en dan moesten we met de koetsier meelopen naar de koets die geparkeerd stond tussen tientallen anderen. Op een gegeven moment vroeg de koetsier aan één van mijn gasten iets en het verbaasde me dat die volmondig "nee" zei, ze hadden goed opgelet...
Toen we terug op de boot kwamen hadden we nog even tijd voor we moesten gaan eten, dus ...dek...cocktails!! Het was voor de gasten een leuke bedoening geworden dat ze mochten kiezen uit de verschillende cocktails, hoewel verschillenden toch stevig bleven vasthouden aan hun klassiek tasje koffie....
Maar ze mochten kiezen en dat deden wij ook!
Na het middageten hebben we weer een siësta gehouden (woehoe) tot ongeveer drie uur. Voor ons was dat weer effe een gelegenheid om op adem te komen, de ene ging wat rusten, anderen gingen zwemmen en ik deed meestal een poging om wat in mijn boek te lezen. Veel lezen heb ik echter niet gedaan, want de omgeving was zo mooi (we waren ondertussen terug aan het varen) en ik werd toch constant afgeleid.
Tegen drie uur gingen we de gasten wekken, en raar maar waar, de meesten lagen in een diepe slaap op hun bed. Op het dek was er een kleine show van iemand van de housekeeping crew. Op ons bed lagen elke dag andere kunstwerken. Die maakten ze met onze handdoeken, en ze gingen nu voordoen hoe ze die maakten. Een deel van onze gasten wilden dit wel zien want we waren toch telkens weer onder de indruk van hun kunsten met de handdoeken, en wie weet kunnen we daar eens van af kijken en dat thuis zelf proberen, voor de creatievelingen onder ons....

We waren onderweg van Edfou naar Aswan en onderweg was er veel te zien, het leven speelde zich vroeger ook af langs de Nijl en je vind er dan ook verschillende bezienswaardigheden terug.
Zo heb je daar ook Kom Ombo, het rijk van de krokodillengod. Het is een beetje een gekke tempel, het heeft nl van alles twee en is dus eigenlijk een dubbele tempel.
En natuurlijk passeerden we daar tegen half vijf! Ik stond met George te kijken hoe we gingen aanleggen tegen een andere Cruiseboot en we zagen dat de tempel op nog geen 50m van de waterkant lag. Dit vonden we wel 'ooh zooo' handig , want het was van de boot stappen en je was er al! Ook hier had Tarek ons weer vanalles te vertellen, en het waren vooral de zuilen met de mooie kleuren die mijn aandacht kregen. Hoe kon dat in godsnaam zo bewaard blijven? En het waren weeral de hiërogliefen die de meeste aandacht van onze gasten kregen. En van Irene kreeg ik weer het dagelijkse zinnetje dat ze stelde telkens ze hiërogliefen
zag: 'krista, mag ik dat bij u komen maken in het houtatelier?' En elke keer opnieuw zei ik haar :" maar natuurlijk Irène, kom maar af!!"
We bezochten deze tempel toen de zon al vrij laag stond, wat een mooi kleurenspel weergaf tussen de muren en de zuilen van de tempel en toen we het allemaal wel gezien hadden konden we op ons gemak terug naar de boot wandelen. Daar aangekomen was
het al bijna weer tijd om te gaan eten, maar eerst...nog een
cocktail!! Versta me nu niet verkeerd en denk nu niet dat wij van onze gasten alcoholisten wilden maken, want ze hadden een hele cocktailkaart met alcoholvrije drankjes!
Maar het idee voor hen dat ze ook zo'n drankje met verschillende smaken en kleuren konden bestellen....tja, je had hun gezicht maar moeten zien bij hun eerste cocktail!! En moest je het gevoel hebben dat we precies niets anders deden dan eten en drinken...wel dat gevoel had ik ook wel!
Voor de rest was het nog een gezellige avond, lekker gegeten en ...jaja....nog lekker gedronken ...
tot morgen!!

Dan zijn we nu aangekomen aan dag 2 van het reis-verslag. Wat je wel effe op voorhand moet weten is dat de Egyptenaren 'uitslapen' niet in hun woordenboek hebben staan! Voor ons staat zoiets gelijk aan vakantie, maar ach, het is voor ons dan ook geen vakantie. We hebben gewoon geluk dat we konden werken op verplaatsing!! De reden waarom het leven hier in Egypte zo vroeg begint is omdat tegen de middag de temperatuur zo hoog is gestegen dat een normaal mens niet meer normaal kan functioneren. En dat was voor onze eerste 'uitstappendag' niet anders. Maar al een geluk heeft men de siësta uitgevonden en ondervonden we er niet al te veel last van....

Dag 2
We begonnen de dag met een bezoek aan de tempels van Karnak.
Onze bewoners hadden vorige week wel een prachtige dia-reportage gezien van een soortgelijke Nijlcruise van opvoeder Dirk, maar toen we hier aankwamen waren het ooooh's en wauws alom en we hadden ogen te kort om naar alles te kijken. Vooral de hiërogliefen op al de zuilen en muren trokken de aandacht van ons en van de gasten en we konden het maar niet vatten hoe mooi alles was. Dit historisch erfgoed was nog goed bewaard gebleven en we kregen al een beter zicht op hoe de mensen toen bouwden en leefden. Al was het voor een heel deel gasten moeilijk te vatten. Het was allemaal zo groots en indrukwekkend en je kan hen dan films bij de vleet laten zien die zich afgespeeld hebben in het Oude Egypte, toch blijft het moeilijk te vergelijken. Onze gids gaf duidelijk uitleg over alles en liet ook ruimte voor onze gasten om vragen te stellen,maar ze waren zo overdonderd door dit alles dat ze gewoon tijd en ogen te kort hadden om alles in zich op te nemen. Ondertussen was het al heel warm geworden en begonnen we te snappen waarom we deze dag zo vroeg waren begonnen. De waterflesjes die we op de boot hadden gekregen voor de uitstap waren bij iedereen al bijna op en het was een goed ding dat we er voor elk nog één op de bus hadden liggen! Overladen met gedachten en indrukken gingen we allen terug richting zalige 'airco-bus' en konden we verder rijden naar het volgende....de tempel van Luxor!

Ondertussen had de temperatuur al een serieus hoogtepunt bereikt en hadden we het gevoel dat we zachtjes aan het gaar koken waren, maar ja, als je dat dan moet vergelijken met de temperatuur thuis...wel ik weet wel wat gekozen hoor! Het tempelcomplex van Luxor lag vlak bij de boot, of misschien lag de boot wel vlak bij de tempel van Luxor. Het is maar hoe je het bekijkt! We hadden het al gezien toen we de eerste dag met de bus naar de boot gingen en toen vonden we het van op afstand al knap. Kan je je inbeelden hoe we onder de indruk waren toen we er effectief voor stonden. Man oh man, wat een kolossen waren dat. Hoe heeft men dit kunnen bouwen en waarom zijn al die beelden zo groot, en wie heeft die beelden daar gezet en hoe hebben ze die recht gekregen....? Vele vragen die de meeste van onze bewoners bezig hielden.

De voorste muur van de tempel was nog grotendeels aanwezig en de ingang was geflankeerd door twee kolossale beelden, het zijn zitbeelden van de farao Ramses II en ook de 25m hoge (linker) obelisk staat er nog, in volle glorie. De rechter obelisk staat in Frankrijk.
En als we dan dachten dat we het hiermee gezien hadden, wel dan waren we effe verkeerd! Toen we de ingang passeerden zagen we in elk hoekje en kantje wat moois. Alles was weer fijn bewerkt en we konden er maar niet genoeg van krijgen. De gasten vonden het leuk dat de gids ook bij alles een uitleg gaf, want dit maakte het voor hen toch al een deel verstaanbaarder. Want hoe je het ook draait of keert, dit alles blijft voor ons allen heel memorabel. Na de nodige rondleiding en uitleg begaven we ons richting toiletten. Dit is een gegeven dat voor ons al heel normaal is, maar onze gids moest er toch even aan wennen dat onze gasten om de tien minuten een 'plasstop' willen maken. Maar alles verloopt vlotjes en we wandelen langs de lange rijen met sfinxbeelden richting uitgang. Natuurlijk willen een deel van onze gasten graag poseren met één van die beelden en daar trekken we graag nog een paar minuutjes van onze tijd voor uit.
We wandelen het stukje terug naar onze boot, want die ligt vlakbij het tempelcomplex aangemeerd en we zien allemaal al uit naar een fris drankje....
Aangekomen op de boot mogen we direct naar het restaurant waar we allemaal op dezelfde plaats moeten gaan zitten. Dit is omdat de obers hun eigen tafels aangewezen hebben gekregen en zij moeten dan ook een hele week dezelfde mensen serveren. Onze ober Ashraf ( om zijn naam te onthouden dachten Rani en ik steeds aan een giraf!) is een zeer grappig mens die heel goed met onze gasten was. Hij maakte geregeld grapjes en kon steeds opnieuw een glimlach op hun gezicht toveren.
Na het middageten hebben we met zijn allen een siësta gehouden in onze kajuiten en tegen drie uur hadden we met zijn allen afgesproken op het dek. Daar dronken we dan iets lekkers fris...de cocktails daar waren een groot succes, vooral de Coco Kiss en de Mickey Mouse werden gretig besteld en tegen vier uur begon de boot aan zijn afvaart op de Nijl!! Dit was voor ons allen een heel spectakel. Tegen half vijf kwamen we aan de sluizen van Esna en we moesten onze beurt afwachten want er lagen nog vrij veel boten vóór ons. Tijdens het wachten kregen we ook nog een extraatje want plots kwamen van alle kanten bootjes aangevaren met verkopers van allerhande waar. De verkopers boden hun waar aan door het in plastieken zakjes te steken en die op het dek te kegelen. Het was een hilarisch zicht want ze gaven niet op, ook al gooiden wij de zakjes terug...en belandden ze in het water!! Het was ondertussen etenstijd en we begaven ons naar beneden naar het restaurant. Het zicht dat je van daar hebt, recht op het water is gigantisch!! De ramen van het restaurant komen bijna gelijk met het waterniveau en je krijgt zo geregeld het gevoel van "waar is mijn badpak"! Het was ondertussen al aan het schemeren en na het eten was het donker en konden we de sluis in. We zagen wel aan het sluisgebouw dat we aan het stijgen waren, maar het gigantische sluizencomplex bleef in het donker voor ons. We moesten nl 10m stijgen om verder te kunnen varen, en vroeger waren de sluizen iets kleiner maar omdat nu al die grote nijlboten door moeten kunnen varen heeft men gigantisch grote sluizen gebouwd...jammer, maar hopelijk kunnen we het zien op de terugweg.
De rest van de avond is nog rustig verlopen met de nodige drankjes....tja we moeten manieren vinden om af te koelen hé!! De boot zal nu nog de hele nacht doorvaren tot in Edfou, waar we vroeg in de ochtend zullen aanmeren.
Slaapwel en tot morgen

Zoals beloofd ga ik proberen om een uitgebreid verslag te brengen van ons Egypte-avontuur. Maar daarvoor was was ik eerst gaan afkijken op de blog van collega-medereiziger Willy. Hij vertelt het Egypte-verhaal vanuit ons (de begeleiders) standpunt en ik zal dat ook doen, maar ook vanuit het oogpunt van onze gasten. Want dankzij hen kregen wij de gelegenheid om deze prachtige reis te mogen meemaken. Ook bij Willy heb ik het idee afgekeken om het verhaal dag per dag te vertellen en ik zal nu dus beginnen met dag 1.

Dag 1
Wat een begin...opstaan in het midden van de nacht om tegen vier uur op het werk te zijn! En ik heb dan nog veel geluk want ik woon vijf minuten van mijn werk vandaan. Anderen daarentegen die van verder komen...wel die hadden pech!
Al een geluk had opvoeder Marc koffie en gesmeerde boterhammen voorzien en met een goei "jat" zwarte troost in onze handen konden we aan deze verschrikkelijk vroege dag beginnen.
Het wekken van onze gasten verliep vlotter dan voorzien, ze waren snel beneden, in de douche geweest en voor we het wisten zaten ze met zijn allen aan tafel te ontbijten. Ze waren veel te opgewonden om moe te zijn!! En de meesten hadden er duidelijk zin in!! Wij, de begeleiding van de reis, moesten nog net de laatste dingen nemen en dan was het wachten op het busje van scott-reizen en we konden vertrekken.
Onze groep bestond uit 31 personen en we gingen met busjes naar Zaventem gebracht worden. Drie van onze eigen busjes en ééntje van het reisbureau. Om vijf uur was het zover en konden we vertrekken. Er was niet veel verkeer op de baan (niet moeilijk want op dit uur ligt ne normale mens nog in zijn bed!!) en de rit naar Zaventem verliep vlekkeloos.
Daar aangekomen namen we afscheid van onze collega-chauffeurs en gingen we het luchthavengebouw binnen. Toen begonnen bij mij de zenuwen te verschijnen. Ten eerste krijg ik altijd een leuk gevoel vanbinnen als ik met het vliegtuig weg kan gaan en nu kwam daar nog bij dat het voor vele van onze bewoners de eerste keer was dat ze gingen vliegen, ik vond dit allemaal spannend.
Het inchecken verliep probleemloos en we kregen een hele sectie achteraan het vliegtuig voor onze hele groep. Het passeren langs de douanes, de metaaldetectoren...was toch extra spectakel voor onze gasten, en terwijl wij verveeld stonden te wachten in de lange rij, was het voor hen allemaal heel spannend en nieuw. Met een brede glimlach liepen zij door de poorten en zelfs toen hun schoenen werden gecontroleerd in een speciaal doorlichtingsapparaat, dan nog passeerden zij met de grootste glimlach. Want zij gingen toch lekker op reis met de vlieger, ná!
Na dit alles kwamen we aan bij de terminal en daar konden we alleen maar wachten tot we aan boord mochten gaan, sommigen wandelden wat rond, anderen gingen naar de wc of keken door het raam naar het vliegtuig...het leek net of ze op de bus zaten te wachten!
Het instappen verliep vlotjes en voor we het wisten zaten we allemaal vastgesnoerd en steeg het vliegtuig op. Vanaf het moment dat de wielen van de grond waren begonnen onze mannen spontaan te roepen en in hun handen te klappen...en we waren eindelijk vertrokken.
De vliegreis op zich is vlekkeloos verlopen en na de tussenstop in Caïro vlogen we verder naar Luxor. Ook hier weer een enthousiast applaus van onze gasten toen het vliegtuig landde.
Onze bagage verzamelen liep vlotjes en we gingen in onze groepjes naar buiten. Dit heb ik eerder niet vermeld, maar om alles vlotjes te laten verlopen (douane, passencontrole, visas, verzorging, in het oog houden bij uitstappen, begeleiden bij het eten en drinken....)haddden we de gasten verdeeld in groepjes. Er waren drie groepjes van telkens twee opvoeders en zes gasten en nog één groepje met één opvoeder, Willy, met drie gasten. Doordat we dit systeem hanteerden verliep ook alles van een leien dakje.
Wat me wel opviel was dat toen we buiten kwamen aan de luchthaven van Luxor dat de warmte ons al serieus rond de oren sloeg. Wat een verschil met thuis!! We zijn vertrokken met min twee graden en hier was het zo maar eventjes in de dertig graden....maar je hoort me niet klagen hoor, no sir!!!!
Van de luchthaven van Luxor was het met de bus nog eventjes rijden tot we aan de boot kwamen, maar toen we er waren werd iedereen op slag enthousiast, man oh man wat een boot!!
En toen we aan boord kwamen zagen we dat het allemaal ok was!! Een luxe receptie met de airco volle bak, een lekker drankje en iedereen kon even gaan zitten. Het personeel van de boot bracht onze koffers naar de kajuiten en al snel had iedereen zijn zomerkledij aan.
Nu wil ik het nog wel effe hebben over die kajuiten. Dat zijn dus geen kajuiten hé, maar bijna volwaardige hotelkamers. Met 'a room with a view' (ramen tot aan de grond en met zicht op het water als we aan het varen waren) stoeltjes, twee bedden, een grote make-up tafel met spiegel, een ijskast en tv en een grote dubbele kast. Voor de rest was er een badkamer met douche en alles werkte zoals bij ons thuis. Het enige nadeel was dat je absoluut geen water van de kraan mocht binnenkrijgen. Maar voor op een boot waren dit toch echt wel deftige kamers!!
We hadden al de prachtige tempel van Luxor gepasserd toen we naar ons cruiseship reden, en ik weet het nu al....dit beloofd een prachtige reis te worden!!
Na wat uitleg en kennismaking met de gids, hebben we gegeten in het mooie restaurant van de boot en na het eten hebben we nog iets gedronken in de bar en zijn we vroeg gaan slapen...het was een vermoeiende maar leuke en spannende dag geweest!!
Tot morgen...