Zoals beloofd ga ik proberen om een uitgebreid verslag te brengen van ons Egypte-avontuur. Maar daarvoor was was ik eerst gaan afkijken op de blog van collega-medereiziger Willy. Hij vertelt het Egypte-verhaal vanuit ons (de begeleiders) standpunt en ik zal dat ook doen, maar ook vanuit het oogpunt van onze gasten. Want dankzij hen kregen wij de gelegenheid om deze prachtige reis te mogen meemaken. Ook bij Willy heb ik het idee afgekeken om het verhaal dag per dag te vertellen en ik zal nu dus beginnen met dag 1.

Dag 1
Wat een begin...opstaan in het midden van de nacht om tegen vier uur op het werk te zijn! En ik heb dan nog veel geluk want ik woon vijf minuten van mijn werk vandaan. Anderen daarentegen die van verder komen...wel die hadden pech!
Al een geluk had opvoeder Marc koffie en gesmeerde boterhammen voorzien en met een goei "jat" zwarte troost in onze handen konden we aan deze verschrikkelijk vroege dag beginnen.
Het wekken van onze gasten verliep vlotter dan voorzien, ze waren snel beneden, in de douche geweest en voor we het wisten zaten ze met zijn allen aan tafel te ontbijten. Ze waren veel te opgewonden om moe te zijn!! En de meesten hadden er duidelijk zin in!! Wij, de begeleiding van de reis, moesten nog net de laatste dingen nemen en dan was het wachten op het busje van scott-reizen en we konden vertrekken.
Onze groep bestond uit 31 personen en we gingen met busjes naar Zaventem gebracht worden. Drie van onze eigen busjes en ééntje van het reisbureau. Om vijf uur was het zover en konden we vertrekken. Er was niet veel verkeer op de baan (niet moeilijk want op dit uur ligt ne normale mens nog in zijn bed!!) en de rit naar Zaventem verliep vlekkeloos.
Daar aangekomen namen we afscheid van onze collega-chauffeurs en gingen we het luchthavengebouw binnen. Toen begonnen bij mij de zenuwen te verschijnen. Ten eerste krijg ik altijd een leuk gevoel vanbinnen als ik met het vliegtuig weg kan gaan en nu kwam daar nog bij dat het voor vele van onze bewoners de eerste keer was dat ze gingen vliegen, ik vond dit allemaal spannend.
Het inchecken verliep probleemloos en we kregen een hele sectie achteraan het vliegtuig voor onze hele groep. Het passeren langs de douanes, de metaaldetectoren...was toch extra spectakel voor onze gasten, en terwijl wij verveeld stonden te wachten in de lange rij, was het voor hen allemaal heel spannend en nieuw. Met een brede glimlach liepen zij door de poorten en zelfs toen hun schoenen werden gecontroleerd in een speciaal doorlichtingsapparaat, dan nog passeerden zij met de grootste glimlach. Want zij gingen toch lekker op reis met de vlieger, ná!
Na dit alles kwamen we aan bij de terminal en daar konden we alleen maar wachten tot we aan boord mochten gaan, sommigen wandelden wat rond, anderen gingen naar de wc of keken door het raam naar het vliegtuig...het leek net of ze op de bus zaten te wachten!
Het instappen verliep vlotjes en voor we het wisten zaten we allemaal vastgesnoerd en steeg het vliegtuig op. Vanaf het moment dat de wielen van de grond waren begonnen onze mannen spontaan te roepen en in hun handen te klappen...en we waren eindelijk vertrokken.
De vliegreis op zich is vlekkeloos verlopen en na de tussenstop in Caïro vlogen we verder naar Luxor. Ook hier weer een enthousiast applaus van onze gasten toen het vliegtuig landde.
Onze bagage verzamelen liep vlotjes en we gingen in onze groepjes naar buiten. Dit heb ik eerder niet vermeld, maar om alles vlotjes te laten verlopen (douane, passencontrole, visas, verzorging, in het oog houden bij uitstappen, begeleiden bij het eten en drinken....)haddden we de gasten verdeeld in groepjes. Er waren drie groepjes van telkens twee opvoeders en zes gasten en nog één groepje met één opvoeder, Willy, met drie gasten. Doordat we dit systeem hanteerden verliep ook alles van een leien dakje.
Wat me wel opviel was dat toen we buiten kwamen aan de luchthaven van Luxor dat de warmte ons al serieus rond de oren sloeg. Wat een verschil met thuis!! We zijn vertrokken met min twee graden en hier was het zo maar eventjes in de dertig graden....maar je hoort me niet klagen hoor, no sir!!!!
Van de luchthaven van Luxor was het met de bus nog eventjes rijden tot we aan de boot kwamen, maar toen we er waren werd iedereen op slag enthousiast, man oh man wat een boot!!
En toen we aan boord kwamen zagen we dat het allemaal ok was!! Een luxe receptie met de airco volle bak, een lekker drankje en iedereen kon even gaan zitten. Het personeel van de boot bracht onze koffers naar de kajuiten en al snel had iedereen zijn zomerkledij aan.
Nu wil ik het nog wel effe hebben over die kajuiten. Dat zijn dus geen kajuiten hé, maar bijna volwaardige hotelkamers. Met 'a room with a view' (ramen tot aan de grond en met zicht op het water als we aan het varen waren) stoeltjes, twee bedden, een grote make-up tafel met spiegel, een ijskast en tv en een grote dubbele kast. Voor de rest was er een badkamer met douche en alles werkte zoals bij ons thuis. Het enige nadeel was dat je absoluut geen water van de kraan mocht binnenkrijgen. Maar voor op een boot waren dit toch echt wel deftige kamers!!
We hadden al de prachtige tempel van Luxor gepasserd toen we naar ons cruiseship reden, en ik weet het nu al....dit beloofd een prachtige reis te worden!!
Na wat uitleg en kennismaking met de gids, hebben we gegeten in het mooie restaurant van de boot en na het eten hebben we nog iets gedronken in de bar en zijn we vroeg gaan slapen...het was een vermoeiende maar leuke en spannende dag geweest!!
Tot morgen...