wauw...dag 7
Vandaag is het een hele drukke dag geweest!! We moesten weer heel vroeg opstaan (en dan bedoel ik heeeeeeel vroeg = 5uur) maar we gingen dan ook heel veel zien! Het beloofde een leuke dag te worden...Na ons super vroeg ontbijt en een zieke collega achterlatend vertrokken we met de bus naar de Westelijke Nijloever waar ons een dag vol bezienswaardigheden te wachten stond. We waren allemaal nog een beetje suf van de slaap maar waren wel opgewonden want dit was onze laatste dag in Egypte en die zou niet onopgemerkt voorbij gaan...Het alledaagse leven was al eventjes op gang en je merkte wel dat er hier veel in de voormiddag wordt gedaan, daar het te warm wordt in de namiddag. Op onze weg naar de westelijke kant begon het ons ook op te vallen hoe sterk de politie en het leger hier vertegenwoordigd zijn op straat, op elke hoek zie je wel een leger- of politiepost staan, allen met het geweer in aanslag. Kan je je voorstellen wat een sensatie dat was voor onze gasten, ze speelden precies mee in een film! Ze vonden dit dan ook allemaal heel spannend en dachten echt dat er iets stond te gebeuren, maar die aanwezigheid van de politie is echt doodgewoon in het straatbeeld in Egypte.

Als eerste stond het Dal der Koningen op het programma. Temidden van grote rotsformaties stopten we op een parking, maar buiten stenen zagen we niet veel. 'Amai' zei robert, 'wat een stenen!' en veel konden we daar niet op zeggen...
We werden met een klein treintje naar de ingang van de vallei gebracht en konden van daar te voet verder. Ondertussen zijn er begaanbare wegen aangelegd en was het voor onze gasten gemakkelijk te bewandelen. Het is een zeer lange weg met aan de zijkanten telkens de ingangen van de graven. Met een dagtiket kon je drie graven gaan bekijken die open gesteld waren. De graftombes lagen vrij laag en via een lange gang kon je er komen. De muren, het plafond...alles was prachtig beschilderd en voor onze gasten (en voor ons) was het moeilijk geloven dat die tekeningen nog origineel waren. De kleuren waren heel helder en de tekeningen goed zichtbaar, wat een wonder! Het graf van Toetanchamon is daar ook gelegen en we hebben aan de ingang gestaan, maar ook hier moest je weer voor bijbetalen en Tarek heeft ons dan gewoon de nodige uitleg gegeven, want de tombe zelf was heel vergelijkbaar met andere tombes. Er hingen wel een aantal zwart/wit foto's van de vinder van het graf, Howard Carter, maar de meeste voorwerpen uit het graf van de farao zijn verhuisd naar het museum te Luxor. Wat me wel facineerde was het idee dat dit alles er binnen 10 jaar weer helemaal anders zal uitzien, dan hebben ze waarschijnlijk nog 10-tallen graven bijgevonden. Nu waren er ook nog opgravingen aan de gang en ze hadden net nog een tombe gevonden met 5 mummies in. Man o man, wat een archeologische schatten gaan ze hier nog vinden...

Toen we terug in de bus stapten richting een tempel passeerden we een dorpje dat aan de rand van het dal der koningen is gelegen. De mensen die hier woonden hadden geen water en elektriciteit, want de regering wilde hen hier weg om zo verder te kunnen met hun opgravingen in de bergen en ze vonden dat de inwoners van het naburige dorp hen daarbij op de handen keken. Daarom zijn ze afgesloten van al de nutsvoorzieningen in de hoop dat ze zouden verhuizen, maar de inwoners vonden zelf andere manieren om te overleven en ze wonen er nog steeds!

Niet veel later kwamen we op een parkeerplaats en werden we weer met treintjes tot aan de ingang van de tempel gebracht. We waren nu aangekomen aan Deir El-Bahari, waar de tempel van koningin Hatsjepsoet stond. Dit was een enorm complex met verschillende niveaus en eerst gingen we eventjes aan de kant zitten om te luisteren naar de uitleg van Tarek. Hij had ondertussen al goed ingespeeld op de gasten en probeerde zijn uitleg te geven aan de hand van kleine rollenspelletjes waarvoor hij de gasten gebruikte. Dit wekte hun interesse en ze vonden dit best leuk. De tempel was gelegen tussen een enorme steenmassa, en hoe ze dat daar zo mooi hebben gekregen, god mag het weten...maar...
We zijn met de gasten de drie niveaus gaan beklimmen, en ik kan je verzekeren dat dat met deze hitte niet zo vanzelfsprekend was en toen viel mijn frank...!! Dáárom moesten we zo vroeg vertrekken, om de hitte voor te zijn! Maar soit, wij dus helemaal naar boven en het was een indrukwekkend zicht dat je daar dan had, amai, wat was dat! Je zag niets anders dan bergen , stenen en zand en in de verte zag je mooi de aflijning waar dan het vruchtbare gedeelte van het land begon, je zag mooi waar de begroeiing begon en waar de woestijn eindigde. Domien vroeg me nog snel om een foto te trekken van hem en het beeld van Hatsjepsoet en niet veel later begonnen we dan terug met de afdaling van de vele trappen. Toen we terug in de bus kwamen verplichtten we de gasten om nog eens goed van hun busje water te drinken en kregen ze al een nieuw voor de volgende bezienswaardigheid.

Het Dal der Koninginnen trok enorm veel op het dal der koningen. Veel rotsmassa's met daarin de ingangen naar de graftombes. Ook hier deed men nog opgravingen omdat men wist dat de bergen nog vol onontdekte schatten lagen. In dit dal werden de Koningingen met hun kinderen begraven. De meeste graven die men hier had ontdekt, dat waren er een stuk of 60, die waren geplunderd, vernield of werden gebruikt als stal. Weer was het voor onze gasten moeilijk inbeelden hoe het er vroeger aan toe ging en de gids bleef hen maar verhalen vertellen. Ondertussen was het al behoorlijk heet geworden en moesten onze gasten om de 10 minuten gaan plassen omdat ze van ons zo veel moesten drinken, maar soit, liever dat dan dat ze hoofdpijn krijgen van de uitdroging.

We gingen de bus weer op en vertrokken terug richting Nijl, richting 'onze boot'. We dronken weer goed van ons water en zagen onderweg nog maar eens goed het verschil tussen het droge en het vruchtbare land. Bizar hoe het éne ineens kan stoppen en verdergaat in het andere. Ja de wetten van de natuur...

Onderweg passeerden we nog de Memnonkolossen, die staan in de suikerrietvelden rond Thebe en ze zijn 20 meter hoog, de voeten zijn 2 meter lang en ze zijn uit één blok zandsteen gehouwen. Hier zijn we eigenlijk maar eventjes gestopt voor een fotoshoot en nadat we enkele van onze gasten op de foto hadden gezet met deze reuzen, konden we weer verder richting boot.

Aan de boot aangekomen konden we direct gaan lunchen en onze verhalen vertellen aan de zieken, want het was toch wel een avontuur geweest, wat trouwens nog niet afgelopen was, want na een korte siësta, zijn we met een aantal gasten met een kameel gaan rijden. Deze uitstap duurde iets langer dan een uur maar viel zeker in de smaak bij onze mannen. Diegenen die niet meewilden bleven gewoon achter op de boot, samen met een aantal andere collega's.

We gingen aan boord van een kleine motorboot die achter onze cruiser lag en we voeren naar de overkant. Daar had tarek al een aantal kamelen gereserveerd voor onze groep en we konden al vrij snel vertrekken. Onze gasten hebben er van genoten en zijn er nu, twee weken later, nog steeds over bezig...de kamelen!! Jaja, vanaf nu was de reis voor hen kompleet want ze hadden op een kameel gezeten.

Na de kamelentocht hebben we nog met zijn allen lekker op het dek van de boot genoten van een cocktail en nadien zijn we dan nog en koetsentocht gaan maken door de straten van Luxor als afsluiter. Het was een rustige aktiviteit die door de meeste gasten erg gewaardeerd werd, alleen jammer dat de koetsiers zo opdringerig waren en al een geluk verstaan onze gasten geen Engels en hadden ze er geen last van. Het was een mooie afsluiter van een prachtige reis en ik hoop dat onze gasten er wat aan gehad hebben, maar ik denk toch dat dit een unieke ervaring was voor hen en dat ze ervan genoten hebben.

Na het dinner was het nog effe de bar induiken en genieten van die laatste momenten want morgen zouden we terugkeren naar België, en een aantal gasten hadden daar nog geen zin in, best schattig...dus cocktails....here we come!!

Dag 8

Een droevige dag, we gaan naar huis... Alles is goed verlopen, buiten het inchecken wat verschrikkelijk lang duurde en plaatsen verdeeld over het ganse vliegtuig (terwijl we specifiek om plaatsen bijeen hadden gevraagd) zijn we goed aangekomen in Brussel waar een aantal collega's ons al stonden op te wachten met de busjes. thuisgekomen waren we allemaal moe, maar heel voldaan van al die opgedane prachtige indrukken!

Vaarwel Egypte, hopelijk tot ziens!!