Dag 4: Aswan deel 1

We zijn gisterenavond laat nog aangekomen in Aswan. En aan de vele lichtjes (van de
schelde...oeps sorry, de Nijl!) te zien was Aswan toch een behoorlijk grote stad. Stel je dat niet voor als een grote stad bij ons, want het is en blijft natuurlijk Egypte! Maar sommige dingen waren mooi verlicht en liet toch al een bepaalde indruk achter.
Het was vandaag vroeg opstaan (alé!?) en na een stevig ontbijt konden we vertrekken. We hadden een heel gevuld schema en het beloofde een drukke dag te worden!
Als eerste op het programma stond de granietsteengroeve waar een nog onafgewerkte obelisk lag. Het was de onvoltooide obelisk die 41m hoog moet geweest zijn en die 1.267 ton woog. Dit was een groot ding. Hij was oorspronkelijk bedoeld voor koningin Hatsjepsoet, maar omdat er fouten zaten in de obelisk werd hij niet afgewerkt. De steengroeve was (uiteraard) een grote steenmassa die goed toegankelijk was en via rotsen en houten trappen geraakten we tot boven. Het was voor ons allen moeilijk in te beelden hoe men deze constructie kon maken, laat staan vervoeren en rechtzetten. Maar zoals Robert zei : "die Egyptenaren waren nogal eens kanjers hé!" en meer heb ik daar niet bij toe te voegen...
Nadat we de steengroeve hadden bezocht stapten we terug in de bus en reden verder naar de stuwdam aan het Nasser-meer. Men noemt dit Egypte's "barrière tegen de honger". De bouw van deze dam heeft veel economische problemen opgelost en Tarek probeerde ons dat allemaal duidelijk te maken, maar ik weet niet goed of onze gasten er ook maar één woord van begrepen hebben. Ze vroegen zich over het algemeen af wanneer ze nu krokodillen konden zien. Dolf had me dat al zeker 5 keer gevraagd en ik heb hem dan maar gezegd dat hij goed moest uitkijken naar die beesten. Hij heeft niet anders meer gedaan dan over het water getuurd om ze te spotten....
Naast de stuwdam lag een enorm grote hydro-elektrische energie centrale. Ook dit zei de gasten niet zoveel, maar Tarek wist hier toch ook weer veel over te vertellen.
We konden nadien terug plaatsnemen in ons heerlijke airco-bus en we reden naar een klein dorpje gelegen aan de rand van het Nasser-meer. Hier konden we aan boord gaan van motorbootjes, en we dachten eerst dat we veel problemen zouden hebben met het aan boord krijgen van onze gasten, maar wederom verbaasden ze ons door alles weer vlotjes te laten verlopen.
Ik wil onze gasten allemaal een dikke pluim geven voor deze vakantie, want ze hebben het toch weeral eens gedaan hé!! Onze oudjes!! Ja het doet me telkens opnieuw weer iets, als je ziet dat ze dit soort reizen nog aankunnen, en dat je ze de mogelijkheid kan bieden om ze reizen te laten doen die wij ook maken! Sommigen van hen vinden het heel belangrijk dat ze kunnen doen wat een andere 'doorsnee' mens ook doet...en bij deze...zijn we goed bezig!
Maar effe de melancholie ter zijde en terug naar de reis...

Met de motorbootjes ging het in de richting van het Heilige eiland Philae. Het was best een grappig gezicht, wij zo in die bootjes, want we hadden met zijn allen onze reddingsvesten vanop de grote cruiser aan. En onze boot viel dus goed op door de fel oranje kleuren van onze vestjes, en volgens mij hebben al onze passanten eens goed gelachen met ons. Maar de gids had gelijk dat hij deze voorzorgen wou nemen want de helft van onze gasten kan niet zwemmen, en ik wil er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren als ......

Het eiland is gewijd aan de godin Isis en de tempel die daar op staat stond eigenlijk oorspronkelijk op een andere plaats, maar door de bouw van de dam dreigde het eiland met tempel en al onder het water te verdwijnen en daarom hebben ze deze tempel steen voor steen afgebroken en op dit eilandje herbouwd. Toen we daar aankwamen zagen we een kleine steiger liggen en we dachten...oei oei, maar weeral deden onze gasten het prima en ze hadden bijna geen hulp nodig om van de boot op de steiger te stappen. So far so good...

Het was een warme dag en de lucht was felblauw en meer dan ooit kregen we een enorm vakantiegevoel. En dit waarschijnlijk nog des te meer omdat we ons eerste en enigste ijsje van de reis konden eten. Ik had al enkele dagen aan het zagen geweest (jaja, ik weet het wel...) omdat ze op de boot geen ijsjes hadden. Ik vind nl dat bij vakantie ijsjes horen!! En ze hadden dat daar niet! Dus het gevolg was een zaag- en klaagzang van mij, en ik verzeker u, ge wilt dat niet meemaken!

Onze gasten, en vooral ikzelf waren dan ook heel blij dat Leo (onze baas) kwam zeggen dat we daar Magnums konden krijgen en dat we ze per groepje konden gaan halen. En daar lieten we natuurlijk geen gras over groeien en voor we het wisten hadden we een heerlijk smeltende magnum in onze handen. En dit was waarschijnlijk voor de meesten het hoogtepunt van dit eiland!!

Nadat we het eiland goed bezichtigd hadden namen we terug plaats in onze bootjes, mét oranje vestjes, en werden we terug naar de kant van het Nasser-meer gebracht. Van daaruit was het terug met de lekkere koele airco-bus naar de cruiseboot om te genieten van een heerlijk middagmaal. Na het middagmaal hadden we eventjes platte rust, de bewoners toch, en konden we bekomen van de vele indrukken die we hadden opgedaan tijdens de voormiddag.